ﺧﯿﻟﻰ ﺴﻌﻰ كردم كه ديگه چيزﻯ ننويسم وﻟﻰ چون اين نوشتن تنها راه ارتباط يك طرفه ﻯ ماست مجبورم كه ادامه بدم،اول از همه ميگم كه هنوز نتونستم باور كنم كه تو اين همه وقت منو سر كار گذاﺸﺘﻰ و من دنبال دل تصرف شده ﻤﻰ دويدم،اگه تو هم بودﻯ باورت نميشد،آخه چطور ممكنه  ﻜﺴﻰ كه اين همه ازبديهاﻯ اين دوﺴﺘﻰها ميگفت خودش اين كاره باشه،به قول تو اين دوﺴﺘﻰ ها كه عاقبتش بده،خب از اول ﻤﯿﮔﻓﺘﻰ كه اين دوﺴﺘﻰ با من عاقبت بد داره كه ديگران هم زير سوال نميرفتند،نميدونم كه اون طرف فرﻀﻰ كيه كه تونسته تعداد قطره هاﻯ اشك التماسشو به اندازه ﻯ آب دريا برسونه كه سرزمين قلبت توو عمق درياﻯ دلش به گل نشسته. . . اگه اين فرد فرﻀﻰ وجود خارﺟﻰ داره كه بعيد ميدونم داشته باشه از طرف من بهش بگو: آفرين به تلاشت كه تو برنده ﻯ اين راه شدﻯ . . . . . . .همين بسه!

ازش دلگيرم                    ﺒﻰاون من ميميرم

چاره ندارم                 تركم كرده يارم

اﻯ دل عاشق وساده ﻯ من

دست بردار بسته       آهاﻯ دل خسته

همه درها رو به روﻯ من بسته

اﻯ دل تيكه و پاره ﻯ من

دل من

بغضت رو بشكن          گريه كن با من

دل من

روزهاﻯ خوبت             همشون رفتن

دل من

اوﻧﻰ كه قلبش ﯿﻜﻰ بود بامن

دستهاﻯ من به اون ديگه نميرسن.