برگ اول شناسنامه ی پروانه ها نوشته اند عمر جلوه نمایی کوتاست.

و به نام او...

همیشه نمی توان سوار بر اسب مراد تاخت و گاه هم ناچار باید سوار بر قاطری لنگ،جاده ی

خاکی زندگی را طی کرد.

سلام.امروز بعد از مدت ها دوباره می نوسیم اما دیگه نمی خوام ازعشق ، دوست داشتن ،

موندن ، بودن و...بنویسم.می خوام از مرگ بگم ، از یه باور، از حقیقت ، از زندگی.شاید

وقتی از همه چیز خسته می شی به مرگ فکر کنی.تا حالا فکر کردی وقتی بمیری روی

قبرت چی بنویسن؟؟؟چند روز پیش دفتر شعرمو ورق می زدم.در یکی از صفحه ها به دو بیتی

ای برخورد کردم که همیشه با دوستم سرش بحث می کردیم.به هم قول داده بودیم هر کدومون

که زودتر رفت سر قبرش بنویسن:

خاک می خواند مرا هردم به خویش                    می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید ، عاشقانم  نیمه شب                            گل به روی گور غمناکم  نهند

شما دوست داری برات چی بنویسن؟؟؟

یه آدم معروفی همیشه می گفت:آدم تو زندگی خیلی عکس می گیره.ولی هیچ وقت نمی دونه

کدوم یکی واسه اعلامیشه ، اگه می دونست هیچ وقت اون عکسو نمی گرفت.

خوبه در اوج شادی گاهی هم به مرگ فکر کنیم.به اینکه واقعا کی هستیم؟چرا به دنیا اومدیم؟

چرا داریم زندگی می کنیم؟اصلا چطور باید زندگی کنیم؟

وقتی بچه بودیم همیشه از بزرگترها می پرسیدیم:خدا کیه؟؟؟

حالا که بزرگ شدی کمی فکر کن، واقعا خدا کیه؟؟؟.و خدا... .

  اين مطلب رو خودم ننوشتم واز وبلاگ يه دوست خوب برداشتم،البته بدون اجازه.......خيلي قشنگه،.،.،.،.،.،